Auteursarchief: leidseruimte

Mensen maken de stad

Perspectives LondonVraag mensen waar een stad uit bestaat en je krijgt hoogstwaarschijnlijk antwoorden als ‘gebouwen’, ‘musea’ of ‘winkelcentra’. Jarenlang hebben we met z’n allen ook voornamelijk op dit soort fysieke kenmerken gefocused. Nu de crisis menig stad in zijn greep heeft, blijkt deze houding echter onhoudbaar, want er is weinig geld meer beschikbaar voor nieuwe stedelijke hardware. De software van de stad – oftewel: de mensen die er leven – krijgen langzaam de aandacht terug die zij verdienen. Maar hoe kom je in contact met die mensen?

Volgens ‘straatoloog’ Pim van den Berg zijn we bang geworden voor de straat, en voor het contact met mensen. We durven geen contact meer te maken met elkaar. Dit terwijl juist dat contact tot nieuwe inzichten en ideeën kan leiden.

Gisteren gaf van den Berg een presentatie bij de inspiratiebijeenkomst ‘Op zoek naar kansen? Kijk eens anders naar (ge)bouwen!’, georganiseerd door het netwerk Vernieuwing Bouw.  De aanwezige vertegenwoordigers uit de bouw- en vastgoedsector hingen aan zijn lippen…

“Voordat je een plek kunt ontwikkelen moet je contact maken met dat gebied, en onderzoeken wat er leeft,” stelde van den Berg. “Uiteindelijk maken mensen plekken. Het succes van een gebouw of locatie is voor een groot deel afhankelijk van de activiteiten die mensen er ontplooien.” Dit betekent volgens de straatoloog dat ook de gevoelens van mensen een belangrijke rol spelen. “Het leven wordt voor 98% bepaalt door emotie.”

Maar hoe vang je nu die emotie? Hoe ontdek je wat mensen beweegt, en wat hun wensen zijn? “Door te kijken,” meent van den Berg. “De gedrevenheid van je blik bepaalt wat je ziet.” Zelf is de straatoloog een beoefend kijker. In de afgelopen 16-17 jaar reisde hij de hele wereld af om voor opdrachtgevers plekken te bekijken en analyseren. Zijn website Perspectives geeft een overzicht van bijna 2 decennia leven in de stad. Wie een middagje tijd heeft kan zich vergapen aan de vele foto’s die van den Berg maakte. Maar wie écht wil weten wat er in een stad leeft, gaat natuurlijk gewoon zelf naar buiten en opent zijn ogen…

Bijdrage van Simone Pekelsma (@simonepekelsma)

Oude dingen

Hoe ga je met oude dingen om? Wil je die conserveren, gebruiken, opruimen of kies je voor de meest economische optie? Hieronder een paar voorbeelden.

Stel je hebt een mooie oude mechanische klok. Op een dag loopt de klok plots niet meer. Het uurwerk valt niet zo te repareren dat het weer echt betrouwbaar werkt.

 
Stel je hebt een mooi oud gebouw. Door de tand des tijds verkruimelen de stenen van de gevel één voor één. Als je de stenen één voor één vervangt is uiteindelijk geen één steen meer origineel.

 
Stel je hebt een mooie oude stadswijk, maar door een grote ramp raakt deze zwaar beschadigd. Er zijn genoeg delen bewaard gebleven voor een reconstructie.

 
Maandagbijdrage van Jochem Lesparre

Singelpark parel van Leidse geschiedenis én toekomst

SingelparkHet spant erom als het gaat om de ambitieuze plannen voor het Singelpark. In haar Perspectiefnota 2013-2016 schrijft de gemeente dat er wél voldoende financïele middelen zijn om het park aan te leggen, maar dat er op dit moment niet voldoende geld beschikbaar is om het beheer van het park te dekken. De gemeente wil daarom minstens een jaar wachten met de aanleg. De Vrienden van het Singelpark – Leidse burgers die het park een warm hart toedragen – zijn teleurgesteld.

“Er is op dit moment veel enthousiasme en energie in de stad om het Singelpark tot een succes te maken,” schrijven de Vrienden in een brief aan de gemeente. Deze energie zou direct omgezet moeten worden in positieve actie, in plaats van nog een jaar te wachten, is de overduidelijke boodschap.

Ook Leids historicus Cor Smit is het daar mee eens. Dinsdagavond gaf hij bij de Leiderdorpse Kunstkring een lezing over de geschiedenis van de Leidse Singels, en de plannen voor het Singelpark. Als lid van StadsLab is hij al een aantal jaar actief betrokken bij het Singelpark. Hij weet daarbij als geen ander het verleden en de toekomst van de Singels te verbinden. Na zijn presentatie was het wel duidelijk. Als het aan de aanwezige dames en heren lag, was het park gisteren al gebouwd!

De bewogen geschiedenis van de Singels
De Singels werden uiteraard aangelegd ter verdediging van de stad. Er gebeurde echter veel meer rondom en langs de Singels. Nadat de Spanjaarden verdreven waren dienden zich namelijk nog maar weinig vijanden aan. Al vanaf de middeleeuwen werden delen van de Singels gebruikt door veehouderijen, molens en zelfs voor de lakenproductie. De Singels kregen ook al vroeg een recreatieve functie. Vanaf 1592 werden er door de gemeente bomen geplant om de Singels te versieren. Er waren groente- en bloemenkwekerijen, die het gebied een prachtige plek maakten om te wandelen.

Vanaf de 19e eeuw vonden er echter veel veranderingen plaats langs de Singels. Napoleon wilde van Leiden een garnizoensstad maken, en liet kazernes en een arsenaal bouwen. Ook verplaatste hij begraafplaatsen van kerken in de binnenstad naar de stadsrand. Zo ontstonden er 5 begraafplaatsen langs de Singels, waarvan de Groenesteeg en de Katholieke begraafplaats nog steeds in tact zijn. Er kwam in die tijd ook meer aandacht voor tuinen en plantsoenen.
Zo werd in 1836 het Plantsoen geopend, en halverwege de eeuw de Hortus Botanicus. Wellicht kwam de behoefte aan groen door het feit dat er ook steeds meer grijs langs de Singels was verrezen, zoals de gas- en lichtfabriek, het slachthuis en de grofsmederij.

De Singels in onze moderne tijd
Vanaf de jaren 30 van vorige eeeuw veranderden de Singels pas echt dramatisch. Voorheen had men nog kunnen wandelen langs de buitenkant van de Singels. In de jaren 30 werden de Singels echter getransformeerd van wandelpad tot geasfalteerde rondweg. De auto werd steeds belangrijker, en dat werd ook duidelijk zichtbaar in de oude structuren van de stad. Halverwege de 20e eeuw kwamen er grootste plannen op tafel voor meer autowegen en flats in de binnenstad, waarbij de Singels onderbroken zouden worden. Wegens geldgebrek zijn die plannen echter (gelukkig) nooit gerealiseerd. Waren de plannen in die tijd wél uitgevoerd, dan hadden de Leidse Singels er vandaag de dag totaal anders uitgezien, en was het heel moeilijk geweest om nog een ononderbroken stadspark van ruim 6 kilometer te ontwikkelen.

Het Singelpark
Het idee voor een Singelpark is in de geschiedenis van Leiden meerdere keren voorbij gekomen. Het laatste initiatief kwam van StadsLab, de Leidse denktank die ook nadenkt over de transformatie van andere gebieden zoals de Lammermarkt, de Gas- en Lichtfabriek en de Breestraat. Samen met de gemeente en de Leidse bevolking ontwikkelden ze een vernieuwend plan met een hoog ambitieniveau. Het Singelpark moest niet alleen een groen gebied worden, maar ook een spannende plek waar allerlei activiteiten georganiseerd worden. De link tussen het heden en het verleden moest sterk blijven, en gebouwen zoals de Meelfabriek moeten geïntegreerd worden in het park. De Rotterdamse Landschapsarchitecten van LOLA en hun Zwitserse collega’s van Studio KARST werken momenteel samen aan een definitief ontwerp voor het Singelpark. Hun ontwerpen werden door Leidenaren als meest aantrekkelijk en aansprekend aangewezen.

Hoe nu verder?
Het laatste woord over het Singelpark is nog niet gesproken. Het park zal de komende tijd ongetwijfeld veel in de belangstelling staan. De Vrienden van het Singelpark hebben veel steunbetuigingen gehad, nadat het nieuws van de mogelijke vertraging openbaar gemaakt werd. Ondertussen blijft de organisatie in gesprek met de gemeente, en wordt er samen gezocht naar oplossingen.

Mensen die graag willen meedenken, meedoen of meebetalen met/aan het Singelpark kunnen zich vanaf vandaag melden bij de nieuwe website van Vrienden van het Singelpark: www.singelpark.nl 

De Perspectiefnota wordt komende weken besproken in de Leidse gemeenteraad en in de Raadscommissies. Op de website van de gemeente Leiden staat een overzicht van alle vergaderdata.

Bijdrage van Simone Pekelsma (@simonepekelsma)

Niet maaien maar grazen!

Op de voorpagina van de Volkskrant van 5 juni j.l. stond een prachtige foto van een kudde grazende schapen op het Marconiplein in Rotterdam. Vanaf eind mei worden groenstroken in de wijk Spangen begraasd door 248 schapen. Rotterdam is niet de enige stad in Nederland waar, in plaats van grasmaaimachines, schaapskuddes worden ingezet voor groenbeheer. Ook in Groningen, Maastricht, Amersfoort grazen stadsschapen. Ik heb gevraagd aan het college van B&W of we in Leiden ook een schaapskudde kunnen krijgen.

Stadsschapen in Spangen

Stadsschapen in Spangen

Een schaapskudde heeft grote voordelen boven machinaal maaien. Schapen maken niet zoveel lawaai, gebruiken geen fossiele brandstoffen, grazen keurig om bomen heen en eten snelgroeiende grassen en veelvoorkomend onkruid weg, waardoor waardevolle plantensoorten weer kunnen groeien. Zo ontstaat een gevarieerde vegetatie, wat weer goed is voor bijen, vlinders en stadsvogelsoorten. Kortom, schapen zijn een aanwinst voor de stadsnatuur. 

Nu al lopen er soms schapen in Polderpark Cronesteyn. Ik heb ze ook wel eens gezien in de berm van de Dr Lelylaan. Maar er is veel meer te grazen in Leiden. Niet alleen in de bermen van de stad, maar ook in de stadsparken en in de wijken zoals Zuidwest, de Mors en de Merenwijk. Ik reed vandaag in mijn taxi door de stad en zag genoeg pas gemaaide plekken waar ook gegraasd had kunnen worden

foto:Leidsch Dagblad

foto:Leidsch Dagblad

Ecologisch groenbeheer is niet het enige voordeel van stadsschapen. Een schaapskudde in de stad is natuurlijk ook heel aantrekkelijk  om te zien. Kinderen kunnen bij de herder langs komen, die hen alles kan vertellen over zijn dieren en de stadsnatuur. En van een grazende kudde langs de Zoeterwoudse Singel wordt toch iedereen vrolijk? Lang genoeg heeft de stad bezit genomen van de natuur en zijn hele polders volgebouwd met Vinexwijken. Nu deze stadsuitbreiding ten einde is en de aandacht gelukkig meer uitgaat naar stedelijke verdichting is het niet alleen mooi maar zelfs noodzakelijk dat de natuur de stad in komt.

Het zou kunnen dat een schaapskudde misschien iets duurder is  dan machinaal maaien. Maar als je niet alleen kijkt naar wat iets kost maar ook naar wat iets opbrengt dan denk ik dat het schaap het wint van de grasmaaier. Stadsnatuur is heel veel waard en een glimlach is onbetaalbaar 🙂

Schapen in Spangen op weg naar een plek om te grazen
[foto: 010web Rotterdam vroeger en nu]

Hier de schriftelijke vragen aan het college.
Hier een interview met mij over stadsschapen op SleutelstadFM
Bijdrage door Walter van Peijpe

Zouden we meer belasting mogen betalen?

Met enige regelmaat constateer ik dat het ergens erbarmelijk mee gesteld is. Voorbeelden hiervan in de openbare ruimte zijn: zwerfafval op staat, niet-duurzame bouwprojecten en een herinrichting zonder groen (omdat het volgebouwd moet om het project te bekostigen). Ook op sociale gebieden constateer ik dit regelmatig, zoals in de bejaardenzorg, onderwijs en asielverlening. Mijn conclusie is telkens vooral dat we er blijkbaar niet meer geld over hebben om deze zaken echt goed te laten regelen en dat we daardoor met te weinig, incapabele of lanterfantende ambtenaren zitten. Meer mensen inhuren is duur, professionals inhuren nog duurder en mensen ontslaan is al helemaal prijzig (zeker als je ze eerst jaren hebt laten lanterfanten). Nu het geld op is en er bezuinigd moet worden, wordt het alleen maar erger. De overheid gaat juist nog minder doen en de burger moet zo veel mogelijk zelf organiseren.

Lees ook het commentaar van Martin Sommer op “burgerkracht” op:.de Volkskrant

Als het om vernieuwende ideeën bedenken en proefprojecten uitvoeren gaat (bijvoorbeeld voor de vergroening van onze versteende leefomgeving of van onze vervuilde economie), is burgerinitiatief uitstekend en moet dat inderdaad veel meer gestimuleerd worden. Een ander punt waar burgerinzet een goed idee is, is de controle van de standaardtaken van de gemeente. Mijn straat werd laatst opnieuw bestraat, maar geen van mijn buurtgenoten noch de stratenmakers zagen daar de noodzaak van in. Wij kregen de brief van de gemeente hierover echter pas toen de stratenmakers de volgende werkdag al zouden beginnen. Dat was te laat om de gemeente er nog op te wijzen dat het niet nodig was.

De straat vóór herbestrating (bron: Google)

Voor het uitvoeren van de standaardtaken, zoals de straat vegen, plantsoenen onderhouden en ouderenzorg, kan je burgers activeren, maar na verloop van tijd gaat het animo toch achteruit en stopt men er mee. Daarnaast is het vaak helemaal niet efficiënt.  Zo stond ik laatst het zanderige schoolplein van mijn kinderen te vegen, omdat de gemeente (die notabene eigenaar van de school is) de straatveegwagens de schoolpleinen niet laat doen. In de tijd dat ik daarmee bezig ben geweest had ik ook een extra techniekles kunnen geven die veel meer waard is dan de kosten van het vegen door een veegwagen.

Schoolplein vegen

Ik weet de oplossing voor de problemen met de standaardtaken wel. Er moet gewoon meer geld naar toe, niet minder. Dat geld moet ergens vandaan komen: linksom of rechtsom via belasting. Daarom vraag ik (ondanks dat ik deze maand zonder inkomen zit): Zouden we meer belasting mogen betalen zodat onze gemeente, provincie, staat, EU en wereld fatsoenlijk georganiseerd kunnen worden?

Maandagbijdrage van Jochem Lesparre